"Thuis"? - Pardon?
Ik bel u met een telefoon die ik gevonden heb
Ik ken de eigenaar niet, dus keek ik bij de contacten
en vond er een die "Thuis" heette.
U heeft mijn telefoon? - Daar lijkt het op.
Dank u! Waar lag hij? - Op 't terras van de Garibaldi.
Oké! Ongelofelijk, ik weet niet hoe ik 'm kon vergeten.
Gewoon... U discussieerde heftig met iemand.
U stopte abrupt, betaalde de rekening
en ging ervandoor zonder uw telefoon.
Zat u naast mij? - Een paar tafels van u vandaan.
En toch hoorde u alles? - Ik denk dat iedereen 't hoorde.
Ik schaam me kapot. Ik moet hysterisch overgekomen zijn.
Zoals u gemerkt heeft heb ik relatieproblemen met iemand...
Bruno? - Sorry?
Heeft u problemen met Bruno? Hij heeft zeven keer gebeld sinds u wegging.
Hij sms'te ook.
Zal ik de berichtjes voorlezen? - Nee, 't is oké.
Maar ik begrijp 't niet...
Als u me zag weggaan zonder telefoon, waarom gaf u 'm dan niet aan me?
Had ik kunnen doen, inderdaad. Maar wat was er dan gebeurd?
U had uw telefoon genomen en was weggegaan zonder me aan te kijken.
Terwijl nu, wanneer ik hem teruggeef...
zal ik uw volle aandacht krijgen.
Verdomme! Domkop! - Pardon?
Mijn bad loopt over. - Ga maar, ik bel u terug.
Verdomme!
Het is overal!
U geeft me niet veel tijd. - Tegen wie heb je 't?
Nee, Bruno, zo is 't genoeg.
Genoeg geruzied voor één dag.
Diane, 't is een puinhoop. Er komt geen overeenkomst.
Ik heb mijn mening gezegd! Ik wil iets anders.
Ik wil nu gaan slapen of in bad. - Het komt voor de rechter.
Ik geef niet toe. Jammer dat je mij niet begrijpt. We gaan uit elkaar. Punt.
We zijn al uit elkaar, liefje.
Ik bedoelde beroepsmatig. Noem me geen "liefje", 't is belachelijk.
Waarom vertrouw je mij niet? Nog één keer.
Ik moet gaan, ik heb 'n oproep.
Van wie? - Dat gaat jou niets aan.
Denk erover na, we hebben dit nodig...
Bruno, ik hang op! Dag.
Je werkt op m'n zenuwen. - Nu al?
We kennen elkaar amper. - 't Spijt me.
Ik dacht niet dat u 't was. Ik sprak met...
Bruno?
Ja. Hij is m'n ex.
Is 't lang geleden?
Wat? - Dat jullie gescheiden zijn.
Drie jaar. Maar ik geloof niet dat hij 't weet.
Waarom zeg ik u dit? Ik ken u niet eens.
Ik u ook niet.
Heeft u 'n naam of blijf ik u "Thuis" noemen?
"Thuis" bevalt me wel.
Diane. En u?
Alexandre.
Waarom blijft Bruno u achternazitten?
Hij zit me niet achterna. We zijn partners.
Heeft u 'n bedrijf? - Een advocatenkantoor.
Burgerlijk of vennootschapsrecht? - Van beide 'n beetje.
Wat heeft uw voorkeur? - Hangt ervan af...
Wat doet u precies? - Niets. Ik praat met u.
Best leuk, toch? - Ja...
Maar 'n beetje... - 'n Beetje vreemd. Inderdaad.
Ik stel voor dat we 't hierbij laten. Vooral omdat we nu 'n buitenkans hebben...
Een buitenkans? - Om samen te gaan eten.
Oké. En voor wie is de buitenkans? - Voor mij, ik geef 't toe.
Wat hangt er voor mij aan vast? - Een telefoon!
Maar 't is mijn telefoon! - Maar ik heb 'm.
U houdt 'm gegijzeld.
Ik weet niet wat ik moet zeggen...
Ik heb 'n principe.
Ga nooit uit eten met onbekenden. - U heeft gelijk.
Vooral in deze tijd.
Een lunch?
Een kop koffie? Een ijsje? 'n Pannenkoek?
'n Ritje op de draaimolen? Help me even!
U geeft nooit op.
Nooit. Volharden is een van m'n topkwaliteiten.
En bescheidenheid? - Die ook.
Maar ik weet niet zeker of ik daarmee vanavond een "ja" krijg.
Heb ik gelijk?
En, "Thuis", wat doen we?
Morgen, 14 uur?
Morgen ben ik bezet tot 15 uur. - Oké, 15.30 uur.
Kent u café Monte-Cristo? - Ja.
Perfect. 15.30 u in de Monte-Cristo.
Hoe zullen we elkaar herkennen? - Om te beginnen ken ik u al.
Ja. Dom van mij.
En u zult zien, u kunt me niet missen...
Oké. Tot morgen dan. - Oké.
Tot ziens. - Dag.
"Thuis"?
Sorry, er was veel verkeer.
Gaat 't? - Ja, zeer goed.
't Is altijd 'n beetje raar, een eerste ontmoeting.
Je praat aan de telefoon, beeld je van alles in,
en 't klopt niet.
Ik had me niets bijzonders ingebeeld.
Wat mag het zijn? - Een Perrier.
Zonder ijs met 'n schijfje citroen. - Inderdaad.
Voor u nog iets? - Nee, dank u.
Kom je hier vaak?
Nee, maar mensen vergeten mij niet snel.
Je hebt 'n mooie lach.
Sorry, dat hoefde niet.
Voor ik 't vergeet, 't belangrijkste...
Je moet de batterij opladen.
Oké...
Wat scheelt er?
Niets.
Ben ik 40 cm te kort?
Is dat erg? - Helemaal niet.
't Is zelfs... Helemaal niet erg.
't Is anders.
't Is vreemd, misschien verrassend, maar niet erg.
Een oorlog is erg.
Slechte adem is erg. Maar dit niet.
Ik geef toe dat ik verrast was. - Dat begrijp ik.
Het verrast mij soms ook.
Je had zo'n kleine man niet verwacht. Dat was een schok voor je.
En nu moet je 't verwerken. Dat is normaal.
Ja, de mensen kijken naar ons. Wat had je gewild?
Ze vragen zich af wat we hier doen, 'n knappe blondine en 'n dwerg.
Maar 't is simpel.
'n Vastberaden vrouw poeiert haar ex-man af die haar lastigvalt.
Ze was van streek en vergat haar telefoon.
Een man van 1,36 meter...
Ik weet 't, ik zie er groter uit, maar ik ben 1,36 meter...
zag het allemaal en bracht haar telefoon terug.
Wat is daar zo buitengewoon aan?
Niets. Niets om je nek voor te verdraaien, toch?
Je hebt gelijk. - Oké.
Wat doe je hierna?
Hierna? - Nadat we hier klaar zijn.
Ik heb 'n afspraak met 'n cliënt.
Weet je wat? Je belt hem en annuleert de afspraak.
Jawel. Hij zal verrast zijn, misschien 'n beetje geërgerd,
maar je maakt 'n nieuwe afspraak.
En ik neem je mee voor 'n onvergetelijke ervaring.
Ik meen het. 't Zal je leven veranderen.
Dat kan ik niet doen. - Toch wel.
Het heeft mijn leven veranderd! - Waar heb je het over?
Adrenaline. - Alexandre!
Vanessa! - Ik dacht dat je in New York was.
Olivier is nog steeds op de Biënnale. - Hij heeft daar tijd voor. Ik werk.
Dag.
Mijn excuses. Diane, 'n vriendin. Vanessa, 'n vriendin.
Aangenaam.
Kom je naar de verjaardag van Maurice? - Ik weet 't niet.
Ik hoop 't. Je ziet er goed uit. - Groetjes aan Olivier.
Doe ik, hij komt vanavond terug. - Dag.
Waar waren we gebleven?
De adrenalinerijke ervaring die je gaat beleven in precies...
een uur.
Sebastien, met Alexandre.
Kan ik 'n vliegtuig hebben binnen 'n uur?
Twee personen.
Oké, tot straks. Bedankt.
Het is geregeld.
Mijn God!
10.000 voet!
10.000 voet! Dat is bijna 3 kilometer!
Inderdaad. Hoe gaat 't?
Niet goed. - Dat is normaal.
Ik wil naar huis.
Dat doen we. Maar we gaan die kant op.
Nee, dat wil ik niet.
Maak je geen zorgen. Ik heb ervaring. - Echt?
't Is mijn tweede keer. - Wat?
Dat is niet grappig!
Stop 't vliegtuig! - Oké.
Kom op, "Thuis"!
Nee, ik kan het niet! - Diane!
't Komt goed.
Ik kan het niet, ik kan het niet... - Diane, luister.
Je bent bij mij. Alles gaat goed. 't Zal goed komen.
Op "5" springen we.
Eén...
Twee...
Drie...
Dat was...
Zoiets heb ik nooit eerder gevoeld.
Kijk, ik heb kippenvel! - Ik geloof je.
Mijn God, ik ben uit een vliegtuig gesprongen.
Ik sprong uit een vliegtuig in volle vlucht!
Hartelijk dank.
Ik heb er geen woorden voor. - Als je ze vindt, bel me dan.
Ik heb je nummer niet. - Hij zit in je telefoon. "Alexandre."
Je laat niets aan 't toeval over, hè?
Dat mag niet als je aan parachutespringen doet.
Dag, meneer. - Dag, Monique.
Nee...
Braaf, Luchio, nee.
Nee, Luchio, nee!
Benji!
Roep je hond!
Af, jongen!
Ik word gek van die hond! - Hij is dol op jou.
Dat is 't probleem.
Je moet met haar praten, papa. - Waarom?
Ze heeft het zwaar te verduren. Een beetje begrip graag.
Je bedoelt: wij hebben het zwaar te verduren. 't Is hier vuil.
Overal ligt stof. Ze stofzuigt nooit.
Ze is haar man verloren. Ze is depressief.
Dat was 5 jaar geleden.
Ze hield erg veel van hem.
Wat doe ik hiermee?
Die geef je aan mij. De kleur bevalt me wel.
Verdomme!
Ik vind van niet. De vastgoedsector is 'n stoomschip.
Hij is erg traag in de bochten en houdt dezelfde koers aan.
't Spijt me. Ja?
Ik zei nee. Bovendien was het salaris te laag.
Wat stelden ze voor? - Niet genoeg.
En dat is? - Niet genoeg!
Is dat meer dan nul?
Want dat verdien je nu.
Had ik ja moeten zeggen? - Nee.
Dat heeft geen zin.
De vraag is: "Wat wil ik doen?"
Ik heb 't al gezegd. Ik wil mijn app lanceren.
Het idee is goed. Het kan lukken.
Maar ik heb investeerders nodig.
In Frankrijk is alles kleinschalig, je moet 't groot zien. Dat leerde jij me.
Monique, kan de radio iets zachter?
Wat ik nodig heb zijn sponsors.
Mannen die bereid zijn te investeren
in talentvolle kerels zoals ik die ideeën hebben.
Mensen zoals Timo Atanen.
Wie? - De Fin die "Sparkle" opstartte.
Juist, ja.
Ga met 'm praten. - Zulke mannen zijn onbereikbaar.
Dat weet je niet.
Ik ben stom, ik had de baan moeten nemen.
Ik ga uit vanavond. Heb je 50 euro?
Maak er 100 van, dan kan ik trakteren.
Dank je.
Dat is 150.
Juist, ja.
Ik geef je deze terug. - Ja.
Dank je.
Mijn oog trilt, vreemd. - Palpebrale tremoren.
Zo heet dat.
Wat zijn de oorzaken? - Vermoeidheid, stress, emotionele schok.
Had je onlangs 'n emotionele schok?
Pardon?
't Is een virus. - Nee.
Ik Ben Dol Op Jou.
Dat is de naam van 't virus.
Sorry. Ik snap 'm.
Ik dacht dat u zei dat...
Hoe kregen we 't binnen? - Een besmette mail.
Waarom kijk je naar mij? Ik heb 't niet gedaan.
We zijn met z'n drieën. Ik open geen "Ik ben dol op jou"-mails en Bruno ook niet.
Toch was ik 't niet per se...
Kunt u ons ervan verlossen?
Er kunnen gevolgen zijn.
Doe uw best.
Ik was 't niet! - Wie dan wel?
Ik ben hier niet de enige die naar liefde hengelt!
10.00 uur, dinsdag. - Wat?
Leforts hoorzitting met de rechter. - We zouden voor 'n regeling gaan.
Dat wilde jij. Onze cliënt kiest voor 'n rechtszaak.
Hij is een eikel. - Hij verdedigt zijn belangen.
Dat doet hij niet. Hij laat z'n vrouw boeten.
Hij heeft geld. Wij hebben fondsen nodig, liefje.
Noem me geen "liefje"!
Oké. Hoe doen we het?
Wat? - De huur, de cliënten, de aandelen.
Jij wilde dat we scheidden. - Dat heb ik niet gezegd.
Je zei: "Als je 't niet eens bent, gaan we uit elkaar."
Ik ben 't niet eens, dus gaan we uit elkaar.
Coralie, bij wie wil je blijven? Bij Diane of bij mij?
Dat mag u mij niet vragen.
Breng haar niet in die positie. - Dat doe ik niet, maar jij.
Misschien reageerde ik te heftig.
We hebben tot dinsdag om te beslissen? Ik zal er over nadenken.
Coralie, bel Lefort en bevestig de hoorzitting.
Magnesium.
Pardon?
Probeer magnesium voor je palpebrale tremoren.
Oké.
Heb je niets te doen?
Toch wel: het Marconi-dossier.
Alexandre, met Diane. - Diane!
Verdomme.
Gaat 't? - Ik heb m'n hoofd gestoten tegen 't plafond.
Wacht. Ik ga eruit.
Sorry.
Dat is beter.
Waar ben je? - In Luik.
In de opera van Luik. - De opera van Luik?
We zijn bezig met een uitbreiding. - Niet slecht.
't Is een grote werf. Het wordt subliem. Hoe gaat 't met je?
Alles oké, dank je.
We zouden nog bellen...
maar misschien is dit 'n slecht moment?
Nee. Ik wilde jou bellen, maar ik had geen tijd.
Dat begrijp ik. Voor mij is het ook een intensieve periode.
Ik heb enorm veel te doen.
Ik zal je niet langer ophouden.
Momentje. Wat doe je vanavond?
Ik weet 't niet.
Mijn vlucht is om 17.00 uur. We kunnen afspreken om 21.00 uur?
Ik wil je een plek laten ontdekken. Nogal... ongewoon.
Op de begane grond? - Op de begane grond.
Oké dan.
Tot vanavond, Alexandre. Prettige vlucht.
Dank je. Veel liefs. - Insgelijks.
Wat? - Niets. Het Marconi-dossier.
Oké.
Voor Lefort... stel de hoorzitting uit.
Maar... - Geen gemaar.
Zolang Bruno en ik 't niet eens zijn, gaan we niet.
Alexandre? - Hier.
Alexandre?
Hier.
Je liet me schrikken. - Deze kant op.
Waar gaan we naartoe?
Hallo.
Dag, Simone. - Dag, knapperd.
Heb je een tafel voor twee?
Zegt zij geen gedag? - Jawel, sorry.
Ik plaag je, schatje.
Mario! Heb je 'n tafel voor Alexandre?
Voor twee.
Ga maar aan de bar zitten. Even kijken wat we kunnen doen.
Dank je.
Wat 'n leuke plek. - Ja, hè?
Het is 100% clandestien.
Koks van vrachtschepen lossen elkaar af in de keuken.
Simone, wie kookt er vanavond?
Andreas. Een Cyprioot.
Hij maakte inktvis in inktsaus. Ik wil geen restjes...
Ze is geweldig, maar werk haar niet tegen.
Ik heb geluk, ze vindt me leuk.
Ik heb de indruk dat iedereen je leuk vindt.
Ja.
Wat?
"Iedereen" is bijna hetzelfde als "niemand".
Uw tafel is klaar. - Geweldig. Vamos.
Ik kan... - Nee, ik doe 't wel.
Ik ben blij dat ik hier ben. - 't Is duidelijk.
Vertel mij een mop.
Wat? - Vertel mij 'n mop.
Het zal het ijs breken.
Ik ben vreselijk in moppen. Ik kan er geen vertellen.
Ik denk aan de clou terwijl ik het vertel
en dan vergeet ik 't verhaal.
En ik snap de moppen niet.
Je snapt de moppen niet? - Nooit.
Ik concentreer me, maar weet niet wanneer ik moet lachen...
Voel je je ongemakkelijk? - Nogal.
En door mijn concentratie begrijp ik ze niet.
Dus geen moppen, sorry. - Oké, ik begin.
Een Eskimo wacht op z'n vriendin op 't pakijs.
Hij pakt z'n thermometer en zegt: "Als ze er bij -20 niet is, ben ik weg."
Ik snap hem.
Die was waardeloos. - Ja, hè?
Oké, jouw beurt.
Een vrouwelijke dromedaris kruist 'n kameel en zegt:
"Jammer van die bult." - Ik kende hem.
Een gezicht trekken? - Trek er een voor mij.
Daarna zal het ijs echt gebroken zijn. - Inderdaad.
Een gezicht...
Dit is het "plastische chirurgie-gezicht".
Klaar?
Ik heb niets gedaan. Dit is 100% natuurlijk.
Je liegt.
Gebruik je servet. Onze Cyprioot liet zich gaan.
Je ziet het, we hebben ons vermaakt.
Dat is iemand die me niet leuk vindt. - Wat?
Je zei dat iedereen me leuk vond.
Karl Willems niet.
Wie is dat?
De architect van dat gebouw. - Aha.
Waarom niet?
Jaren geleden waren we concurrenten voor 'n project en ik won.
Hij is erg groot, de stakkerd voelde zich...
vernederd.
Je bent erg mooi.
Ik weet niet wat ik moet zeggen...
Goedenacht, Alexandre?
Ik heb me geweldig vermaakt.
Ik ook.
Benji!
Heb je de hoorzitting verdaagd? - Ja.
Maar we waren 't eens. - Dat ik erover ging nadenken.
Als zijn scheiding vlot verloopt, laat Lefort ons zijn patrimonium beheren.
De miljoenen die hij witwaste en op offshorerekeningen staan?
Hij kan ons redden.
Hij kan onze reputatie bezoedelen.
Een failliet advocatenkantoor is wel goed voor 't imago?
Geld is niet alles. Op lange termijn loont de ethiek.
Kom op, je kunt mij vertrouwen.
Nee. Ons 5-jarig huwelijk leerde mij dat ik jou niet kende
en dat de realiteit mijn verbeelding ver oversteeg.
Vraag me alles wat je wilt, maar niet om je te vertrouwen.
Er is iets veranderd.
Je bent niet dezelfde meer.
Heb je iemand ontmoet?
Nee.
Diane? Ik heb Bergeron op lijn 1.
Alexandre.
Zijn naam is Alexandre.
Hoe weet je dat? - Ik hoorde haar.
Een kop koffie?
Alexandre hoe? - Dat weet ik niet.
Ik breng uw koffie direct.
Dat was kantje boord.
Je gaat toch niet huilen?
Als je dat doet, verpest je mijn zege. Gaat 't?
Het gaat. Kunnen we?
Gaat 't?
Je gaat toch niet huilen?
Dat zou m'n zege verpesten. - Vooruit, wijsneus.
Klaar?
Weet je wat? Ik denk dat je armen te kort zijn.
Kom.
Waar ben je mee bezig?
Tegen wie lach je?
Ik lach niet. - Toch wel. Zo.
Het zal wel.
Ga je naar huis?
Ik zei dat ik voetbal ga kijken. Heb je 50 euro voor mij?
Zeg...
Ik heb alleen 100 euro. - Dat is oké.
Wat ga je doen?
We gaan naar Fernand voor een feestje.
Cool, dansen.
Ik dans niet.
Wie zijn "we"?
Je zei "we gaan". Wie zijn "we"?
Stephanie en Arnaud en 'n vriendin.
Ken ik haar? - Nee.
Is ze knap?
Ga je haar pakken?
Je bloost. Je bent verliefd.
Wat doet ze? - Ze is advocate.
Niet slecht.
Ga je zo?
Waarom? Is 't niet goed?
Wat? - Krijg ik 'n modeshow?
Ik toon 't je. Is 't goed of niet?
Draag je je hakken? - Natuurlijk.
Perfect.
Goed. Ik ben weg.
Let op in 't stadion. Ik hou niet van grote massa's.
Maak je geen zorgen. Hoe heet ze?
Diane. - Brunette of blondine?
Blondine!
Is Coralie al naar huis?
Op donderdag gaat ze naar de psychiater. - Ja. Dat is waar.
Heb je plannen voor vanavond?
Ik dacht dat we konden... - Ik heb plannen.
Tot morgen. - Ja, tot morgen.
Dit kruispunt lijkt onbelangrijk...
maar hier wordt 'n belangrijke beslissing genomen.
Rijd ik naar rechts...
dan breng ik je thuis...
We nemen afscheid...
en dat was 't.
Maar rijd ik naar links...
dan gaan we naar mijn huis en...
Kijk naar mij.
Goedemorgen. - Goedemorgen. Pardon...
Ik ben Diane. Ik ben...
Benji. De zoon van Alexandre. - Natuurlijk.
Natuurlijk...
De gelijkenis is treffend.
Dat hoor ik vaker.
Maar ik ben niet zo... volwassen.
Is hij al weg? - Ja.
Ik denk dat hij naar Luik is.
Toen ik wakker werd, stond dit voor me klaar.
Zo is m'n vader. Hij zorgt ervoor dat niemand iets ontbreekt.
Hij is geweldig.
Heb jij kinderen?
Nee.
Ik was getrouwd, maar geen kinderen. - Waarom niet?
In 't begin wilde hij er geen. Daarna wilde ik er geen meer.
Ben je al lang gescheiden?
Drie jaar.
Mijn ouders gingen...
tien jaar geleden uit elkaar.
Maar ze kunnen goed overweg.
't Is beter dat mensen op intelligente wijze scheiden
in plaats van te vechten als idioten.
Zeker en vast.
Je hebt geluk.
En jij?
Ja...
Wij deden 't...
op 'n intelligente manier.
Dus...
we hebben 'n goede verstandhouding.
Dat is cool.
Ja. Cool.
Tot ziens.
Tot binnenkort? - Tot binnenkort.
Dag.
Wat doe je?
Ik zal dat wel doen. - Echt?
Ziezo.
Maar eerst het journaal.
Vooruit, meisjes.
Weet je het zeker? - Zo zeker als ik jou zie.
Hij kwam amper boven z'n deur uit.
Misschien was de autostoel verlaagd?
Zo'n type auto was 't niet. Hij is 'n dwerg.
Ze sloeg 'n rijke dwerg aan de haak.
Dag. - Dag.
'n Kopje koffie? - Dank je.
Bruno wil je spreken. - Laat hem naar hier komen.
Ik denk dat jij beter naar hem kan gaan.
Oké, ik zal gaan.
Wat is er? - Niets. Trillen je ogen nog?
Ja. 't Is echt vervelend. - Zit er jou iets dwars?
Niet echt. - Komt 't door je vriend?
Welke vriend?
Alexandre. Diegene waarmee je aan 't bellen was.
Ja.
Hij heet Alexandre, maar hij is...
Maar hij is m'n vriend niet, we zijn geen...
We gaan samen uit.
Raak niet over je toeren. - Doe ik niet.
Schaam je je niet? - Waarvoor?
Dat hij 'n dwerg is.
Pardon?
Bruno zag jullie samen. Hij komt amper boven z'n deur uit.
Verdomme.
Ik weet niet wat me bezielt.
Hoe bedoel je? - Ik weet 't niet.
Je bent verliefd.
Ik weet 't niet. - Hoe bedoel je?
Hou je van hem of niet?
Als we samen zijn, wel. Dan voel ik me verliefd.
Maar wanneer we niet samen zijn...
Zie ik mij... of ons... en vind ik het belachelijk.
Waarom?
Zoals elk klein meisje droomde ik van 'n grote en sterke prins
die me naar zijn kasteel zou dragen.
Wat de kerstman betreft, dat weet je toch? Je beseft dat die niet bestaat?
Bruno zal goed gelachen hebben.
Nee, ik vond hem eerder...
Verward? - Nee, eerder...
Labiel? - Nee, eerder...
verbijsterd.
Dat is 't, verbijsterd.
Je wilde me spreken? - Ga zitten.
En?
En, wat?
Wat gaan we doen?
Waarmee? - Lefort.
Daarmee.
Is er nog iets? - Nee.
Ik blijf bij m'n standpunt.
Ik verdedig 'm niet. Ik wil m'n reputatie niet besmeuren.
Oké, Sneeuwwitje.
Wat?
Wat zei je net?
Ik zei: "Oké, Sneeuwwitje."
Waarom noem je me zo?
Je wil zo wit blijven als de sneeuw.
Kijk uit, Bruno.
Dit kan je niet maken. - Wat?
Dit. - Wat, dit?
Me belachelijk maken door me Sneeuwwitje te noemen.
Waarom niet?
Ik weet dat je 't weet.
Wat weet? - Je weet 't best.
Dat je omgaat met 'n dwerg? - Noem me niet zo!
't Is pijnlijk en vernederend.
En ik? M'n ex-vrouw is samen met 'n dwerg.
Ik ben niet samen met hem. - Gaat 't om de seks?
Ik ben je geen uitleg verschuldigd.
Ik ben geboeid. Is 't een experiment? 'n Verkenning van de grenzen?
Diane!
Dat is de derde keer, Mathilde. Ik zei ja.
Je betaalt me terug zodra je kan. - Dank je.
Graag gedaan.
Nog steeds samen met je tandarts?
Min of meer. - "Min" of "meer"?
Gaat 't niet?
Verdomme, ik liep 'n kind omver.
Nee, 't is geen kind.
Ik had u niet gezien.
Wat? - Ik zei dat ik u niet had gezien.
Je zag mij niet? - Nee, echt niet.
Je hebt mij niet gezien? - Nee.
Momentje.
Zie je mij nu? - Ja.
Maar daar had ik u niet gezien.
Je ziet me toch? - Natuurlijk zien we jou. Kom.
Heeft u deze in XS? - Nee, 't spijt me.
Hoe is hij?
Hoe bedoelt u? - Hoe is hij voor z'n leeftijd?
Is hij groot? - Nee.
Hij is niet erg groot voor z'n leeftijd. - Neem de "10 jaar."
Ik nam die voor m'n 11-jarige zoon en hij zit perfect.
Hoe oud is die van u?
Iets ouder.
Oké. Ik neem de "10 jaar."
Inpakken? - Nee, dank u.
Alles oké?
We gaan toch naar 't zuiden? Ik heb alleen strandspullen bij me.
Gaan we naar 't noorden?
Wie zei dat we ergens naartoe gaan?
't Is mijn verjaardag en we spreken af op het vliegveld...
Ga zitten.
Heb ik je ooit mijn tractorverhaal verteld?
Nee.
Toen ik klein was...
Ik bedoel, toen ik nog 'n kind was, woonden we naast 'n boerderij.
Je weet wel, naast opa Leon.
Op die boerderij hadden ze een tractor.
Ik droomde ervan ermee te rijden.
M'n vader zei: "Vraag 't aan de boer." Maar ik durfde niet.
Op 'n dag, op m'n verjaardag...
zei m'n vader: "Ik heb met de boer gesproken en 't is oké."
Ik werd gek. Ik liep naar de boerderij...
en ik besefte dat de man niet op de hoogte was.
Maar 't was te laat, ik stond daar voor hem.
Ik moest ermee doorgaan.
Ik vertelde hem dat ik ervan droomde met z'n tractor te rijden...
en hij vond het goed.
Toen ik weer thuis was...
zei m'n vader dat ik twee redenen had om blij te zijn.
Eén, ik had met de tractor gereden.
Twee, ik had er zelf voor gezorgd.
Zie je die man daar?
Timo Atanen.
De ontoegankelijke.
Hij heeft 'n vlucht naar Los Angeles om 15.00 uur.
Je hebt dus...
20 minuten om hem over jouw project te spreken.
Hij is op de hoogte. Ik heb hem gesproken.
Hij zal graag naar je luisteren.
Hij zat wat verderop.
Ik had 'm niet gezien. Papa zei: "Kijk daar eens."
Dus stap ik op 'm af en vertel 'm over mijn project.
Hij zegt niets. Hij staart me gewoon aan.
Dan zegt hij...
"Interessant project. Bel me, dan praten we verder."
Ik stond daar, stokstijf...
en hij geeft me z'n kaartje met zijn telefoonnummer.
Ik heb Timo Atanens telefoonnummer! Cool, hè?
Moment!
Misschien is hij het!
't Is Max. Ik moet 't hem vertellen.
Vergeet je dessert niet!
Ik heb 't telefoonnummer van Timo Atanen, echt.
Te gek, hè?
Wat je deed, was geweldig.
Ik heb niet veel gedaan. - Toch wel.
Hij deed 't zelf, met z'n eigen argumenten.
Ik ben trots.
Cadeautje.
Hoe bedoel je, "cadeautje"?
Vind je het niks? - Dat heb ik niet gezegd.
Ik dacht, ik zei bij mezelf, best origineel.
Je vindt 'm niet leuk. - Grapje, ik vind hem mooi.
Echt? - Ja.
Iedere dag zal ik 'm leuker vinden. Hij zal beter en beter worden.
't Spijt me, ik ben niet gewend...
cadeaus te krijgen.
Waarom niet?
Omdat ik niet vaak cadeaus krijg.
't Is lang geleden.
Het maakt me erg blij.
Een doorzichtige glazen vloer...
Nee, nee.
Dan wordt het te klassiek, te saai. Laten we stoutmoediger zijn.
We moeten 't groter zien...
Wat?
Wat is er?
Waarom lacht u?
Ben ik niet geloofwaardig als ik praat over "het groter zien"?
Als ik 't zo zeg, is het dan beter?
Help me eraf, ik heb hoogtevrees.
Oké...
Echt? - Niemand pakt me nog iets af.
Je lacht, maar 't is belangrijk.
Je moet er iets aan doen.
Mag ik jou iets vragen?
Hoe lang ga je mij nog verstoppen?
Ik verstop je niet.
Hoe bedoel je?
Ik had alleen nog geen kans...
Stop daarmee.
Ik heb geen probleem met onze relatie.
Echt.
Oké.
Dank je.
't Is altijd hetzelfde.
Wat?
De vrouwen waarmee ik uitga weigeren mij aan vriendinnen voor te stellen.
Ze zijn bang dat ze jaloers zullen zijn. 't Is een probleem.
Echt, 't heeft niets te maken met jou.
Ik zie m'n vrienden minder vaak sinds m'n scheiding van Bruno.
Dat is de reden.
Ik zie ze minder vaak omdat ik denk...
Ik weet 't niet, maar ze lijken minder op hun gemak nu ik alleen ben.
En je ouders?
Wat is er met m'n ouders?
Zijn zij ook minder op hun gemak?
Wil je mijn ouders ontmoeten? - Waarom niet?
Oké.
Ik zie m'n moeder en stiefvader op 'n tentoonstelling morgen. Je mag komen.
Ik zal er zijn.
Ik hoop 't.
't Is leuk.
Ik kan 't niet uitleggen. Deze foto's maken mij...
Mij ook.
Je zo verbonden te voelen met de artiest is zeldzaam, toch?
Vind jij ze ook leuk?
Je zegt niets. - Jawel, ze zijn goed.
Moet je deze zien.
Ja. Hij is...
Ik denk er net zo over.
Ik denk niet dat Philippe blij zou zijn als ik er een mee zou nemen.
Ze lijken hem niet tegen te vallen.
Het enige wat hem boeit, is de prijs.
Hij brengt soms zulke lelijke dingen mee.
Kijk, 'n dwerg.
Ken je hem?
Hoe gaat 't? - Goed, en met jou?
Zal ik je voorstellen? - Ja.
Dit is Alexandre, een vriend. Nicole, m'n moeder.
Aangenaam.
Christine, een oude vriendin.
Aangenaam. - Insgelijks.
Wil je iets drinken?
Graag. - Een coupe champagne?
Vindt u het mooi? - Heel erg.
Ik hou van het übermensch-aspect. - Het wat?
Übermensch.
Supermens. Ik kan mij ermee identificeren.
Architectuur interesseert u ook?
M'n vader...
is opgeleid in de plastische kunsten door Haug-us Per-rot.
Door wie?
Haug-us Per-rot. De architect van La-va.
Auguste Perret. Le Havre. - Oké.
Hij hield van tampon.
Hij hield van beton! - Ik begrijp 't.
Beton is 'n geweldige grondstof.
Je kan er veel mee doen.
Mijn vader was 'n pionier. Hij was slechthorend, net zoals ik.
Is 't erfelijk?
Hij was doof.
Hij vraagt of 't erfelijk is. - Ik begrijp 't.
En bij u? - Helemaal niet.
In uw familie is iedereen groot? - Ja, behalve ik.
Nog 'n fles wijn?
Ik ben de enige. 't Was een groeiprobleem.
Ober!
Wat doet u, Nicole? - Ik verzorg m'n tuin.
Maar ik werkte vele jaren met m'n eerste man, Diane's vader.
Een textielbedrijf.
Weet je nog? - Ja.
Dat was iets.
Nu is het tuinieren? - Inderdaad.
We ontdekten 'n gemeenschappelijke passie.
Pardon, ik ben zo terug.
We probeerden groenten te kweken, maar dat lukte niet.
Dag. Wordt jullie nek niet te stijf?
We kunnen iets dichterbij komen zitten?
Ik zou niet willen dat jullie iets missen.
De koffie. - Dank u.
Is Alexandre weg? - De ontvangst was slecht.
Wat was slecht?
Z'n telefoonsignaal.
Hij kreeg 'n oproep en ging weg om 'm te beantwoorden.
Waarom ben je zo opgewonden?
Ik ben niet opgewonden. Helemaal niet.
Wist je dat hij 'n opera bouwt in Luik?
Ja, 't is eerder 'n uitbreiding.
Maar toch... Die kleine man is 'n groot architect.
Mama... - Wat?
Kom op.
Hij is 'n muggenscheet groot en behandelt grote projecten.
Hoor je wat je zegt?
Wat bezielt je vanavond? Ik vind 'm geweldig.
Hoe heb je 'm leren kennen?
Is hij 'n cliënt?
Ja.
Net als je vader is geen offer jou te groot.
Ik begrijp 't niet. - Hij is volledig weg van jou.
't Staat op z'n gezicht te lezen.
Helemaal niet. - Hij staat te trappelen.
Hij herinnert mij aan het hondje van mevrouw Lemaire.
Hij wilde het teefje van mevrouw Françu bespringen.
Weet je nog, Philippe?
Maar ja.
Moet dit echt?
't Spijt me. Mogen we ons niet meer amuseren?
Kijk, hij betaalt.
Houd 'm tegen.
Laat hem, als hij dat leuk vindt.
Hij zal er zich belangrijk door voelen.
't Is vast niet gemakkelijk.
Dat zit erop.
Wat scheelt er?
Kan ik blijven geloven?
Geloven in wat?
In ons.
Wat? Ik heb je net voorgesteld aan m'n moeder en m'n stiefvader.
Luister...
't Is niet eenvoudig.
Ik zie niet wat er zo moeilijk is.
Je neemt veel ruimte in. - Ik?
Ja, jij.
Ik vraag me voortdurend af of ik genoeg aandacht voor je heb
of ik je gevoelens niet kwets.
't Gaat altijd over jou.
Helemaal niet.
Maar zo voelt 't wel voor mij.
Ik had niet verwacht op iemand als jij te vallen, 't overviel me.
't Is geweldig, maar moet ik alles onvoorwaardelijk aanvaarden?
Zelfs met 'n normale man gaat 't niet zo.
Sorry, dat meende ik niet.
Verdomme! Dat is precies wat ik meende. 't Is niet gemakkelijk.
Ik weet zeker dat andere vrouwen je daarom lieten zitten.
Omdat 't niet eenvoudig is.
Heb ik het mis?
Nee.
Kan ik doorgaan?
Doorgaan met ruziemaken? Nee.
Nee, Luchio. Vanavond niet.
Ik had je gewaarschuwd.
Wees voorzichtig met wat u zegt. Ik kan u vervolgen wegens laster.
Luister...
waar heeft u dat gehoord?
Bruno sliep met de rechter?
Het spijt me, de moraal van Carsoni staat buiten kijf.
Wat? - Je hebt 'n bezoeker.
Wie?
Alexandre? - Ja.
Oké, we veranderen van rechter.
Ik zei oké. Dag.
Hij is zo'n schatje, je zou 'm willen...
Is Bruno er? - Ja.
Ik wil niet dat hij 'm ziet.
Ik wil niet dat ze elkaar tegenkomen.
Dag.
Ik was in de buurt en wilde zien waar je werkt.
Goed idee. - Een geweldig idee.
Dit is Coralie, onze assistente.
We hebben al kennis gemaakt.
We zeiden 't tegelijkertijd!
Ik heb nog werk. Ga je mee naar m'n kantoor?
Mooi beeldhouwwerk.
'n Cadeau van haar ex-schoonvader,
de vader van Bruno, haar partner.
Een kopje koffie? Een kopje thee? Iets anders?
Een glaasje water?
Kom je?
Ik moet twee zaken afhandelen. - Doe maar.
Ik wist niet dat je krullen had.
Vind je dat mooier? - Nee.
Ben je gek geworden? - Hoezo?
We kunnen niet van rechter veranderen!
Dit komt nu niet uit. - Het kan me niet schelen!
Besef je dat je maar wat doet?
Je doet maar! - Dit is niet 't moment.
Het kan me niet schelen!
Antwoord! - Stop!
Ik wil 'n antwoord. Ik ga niet weg voor...
Deze is bezet.
Blijf zitten. - Nee.
Alexandre. Bruno. - Aangenaam.
't Spijt me, ik wist niet dat...
Is aankloppen een optie?
't Spijt me. Ik heb z'n glaasje water.
Ik heb hem niet helemaal gevuld om niet te morsen.
En, verrassing. Ik heb een rietje meegebracht.
We zetten dit gesprek elders verder.
Geef me 5 minuten.
Ik zal bij u blijven. - Ja.
Met de rechter naar bed geweest?
Hij is niet echt een dwerg. - Ben je met haar naar bed geweest?
Hij is eerder een lilliputter.
Hij is klein, punt uit. Het is de hyperfase... de hypo...
De hypofyse. - Ja.
Deed je het? - Wat maakt het uit?
Ben je jaloers?
Wat heb je? Vroeger deed je alles om te winnen.
Ik ben veranderd. - Nee, je hebt het opgegeven.
Er bestaat een theorie over te succesvolle mensen en schuld.
Op een dag wordt het hen teveel en verpesten ze alles.
Doe niet zo stom. - Kijk naar jou.
Je dumpt mij, ruïneert je firma en je valt voor een dwerg.
Dat is het gedrag van een loser.
Die "dwerg," zoals je hem noemt, is meer dan gemiddeld. Hij is buitengewoon.
Vergeleken met hem ben je zelfs...
zo groot niet. Je bent niets.
Laat haar met rust.
Ik ben kalm gebleven tot nu toe.
Heb je me gevolgd? - Nee.
Je verhaal met Diane is voorbij. Ze is bij mij, vergeet haar.
Bedreig je mij?
Ik zeg dat mijn geduld grenzen heeft.
Ongelofelijk.
Kom op, stap uit.
Denk je dat je metertje me angst aanjaagt?
Ik bepaal de grenzen.
Diane heeft 'n keuze gemaakt, en jij bent het niet.
Ik ga je een klap geven, idioot. - Idioot?
Zeg dat niet.
Kom op. - Hé! Neem iemand van je eigen grootte!
Dwerg, vlieg hem naar de keel!
Kom op, kom op.
Oké. Nu je de boodschap hebt begrepen,
stel ik voor dat we ons gedragen als volwassenen.
Ik geef een feest zaterdag.
Je moet komen. Diane zal blij zijn.
Het bewijst dat jullie vrienden zijn, dat je haar nieuwe leven aanvaardt.
Kom op. Tot zaterdag.
Fijn dat we samen iets doen.
Het is lang geleden. Zo kunnen we eens praten.
Heb je iemand ontmoet?
Je bent ongelofelijk. - Ik ken je.
Is het serieus?
Is hij getrouwd? Gescheiden? Geen cliënt wiens ex hem heeft geruïneerd?
Uiteraard niet.
Wie is het? Ken ik hem?
Ja.
Zeg het me!
Het is Alexandre.
Alexandre...
De zoon van Berthot? - Nee, hij niet.
Het is Alexandre...
We hebben samen gegeten vorige week.
Wat doe je?
Niets, schatje. Je zei?
Ik hou van Alexandre en ik wil met hem trouwen.
Uiteraard.
Mama! Let op!
Hij is een man zoals alle andere! - Uiteraard, schatje.
Nee, niet zoals de andere mannen.
Hij steekt er met kop en schouders bovenuit.
Absoluut.
Het enige wat van belang is voor jou...
Ik luister, schatje.
Het enige wat van belang is voor jou, is mijn geluk.
Ja, je geluk.
Niets anders.
Wat doet hij daar? Kom op, achteruit.
Ongelofelijk.
Het is groot hier.
Voor jou is het vast nog groter.
Zie je? Klein zijn heeft voordelen.
Zijn er toiletten? - Daar.
Bedankt.
Alles oké? - Ja.
Ik heb je moeder niet gezien.
Nee, ik ook niet. Vreemd.
Waar is Monique? Ze moet de mensen bedienen.
Excuseer me.
Monique?
Servetten...
Verdomme!
Wat doe je? Optrekoefeningen?
Ik ga vallen.
Ik zal Diane roepen, dan kan ze haar held bewonderen.
Nee, niet doen!
Je houdt me niet tegen... Diane!
Je bent kleingeestig.
Ben je trots dat je iemands vrouw hebt gepikt?
Ze is je vrouw niet. - De jouwe ook niet lang meer.
Niemand wint hierbij.
Versla me als een man.
In een duel?
Ja. - Met zwaarden? Pistolen?
Ik dacht aan tafelvoetbal. - Nee.
Nee, dat doe ik niet.
Tafeltennis?
Alexandre? - Ja?
Heb je mij geroepen?
Ja.
Kun je helpen met de petitfours?
Ja.
Zijn er geen servetten?
Kun je de servetten even pakken, Bruno?
Natuurlijk.
Je gaat eraan. - Ja, natuurlijk.
Stomme hond.
Naar wie schrijf je?
Niet jouw zaken.
Diane. Ik ben bezorgd om haar.
Ze heeft een nieuwe vriend.
De kleine man?
Hoe weet je dat?
Het was niet moeilijk om te raden.
En je vindt het goed? Is het normaal?
Philippe...
Ze gaat uit met een invalide.
Jij leeft ook samen met een invalide.
Wat bedoel je? Dat is niet hetzelfde.
Je hoort niet goed. Dat is niet hetzelfde. Het is niet fysiek.
Wat ik bedoel... je ziet het niet!
Verdomme! Je weet wat ik bedoel!
Je hebt gelijk. Ik ben samen met een invalide.
Philippe.
Verdomme.
Een ijsje?
Nee, bedankt.
Wacht je?
Dag.
Dag!
Mijn zoon, Auguste.
Dag.
En de uwe? Was de maat goed?
Ja, zeker.
Geweldig.
Dag.
Perfect.
Het is niet erg.
Diane, het is niet erg.
Gaat het? - Ja.
Ga zitten.
Ben je kwaad?
Jij niet? - Op wat?
Op het leven dat je zo heeft gemaakt.
Ik heb nooit iets anders gekend.
Was ik eerst groot geweest, zou ik misschien kwaad zijn.
Ben je kwaad dat je blond bent?
Ben je kwaad omdat ik klein ben? - Kom op.
Hoe kan ik kwaad zijn op jou?
Het is pijnlijk.
Pijn, dat ken ik.
Wat is het pijnlijkste?
Mijn nek.
Ben je nooit verliefd geweest op iemand van jouw grootte?
Ja, toen ik vijf was.
Maar ze is blijven groeien.
Je bent een buitengewone man.
Weet je dat?
Bij jou voel ik me...
geliefd. Begrepen ook. Dat gebeurt zelden.
Ik mis je wanneer je er niet bent.
Ik leer elke dag bij.
Je maakt de wereld groter.
Het is vreemd, maar het is waar.
Ik wil bij je zijn...
Ik wil het echt...
Maar je kan het niet.
Ik heb het je gevraagd, Diane.
"Kan ik blijven geloven?"
Weet je nog? "Kan ik blijven geloven in ons?"
Ik ben geen 1,80 m, wel 1,36 m.
Ik heb het nooit verborgen. Je hebt het niet net ontdekt.
Ik weet het. Ik weet het.
En ik weet dat wij het belangrijkste zijn...
dat de anderen niet tellen, maar ik kan het niet loslaten.
Het zijn al die beelden van hoe de liefde moet zijn.
Het zijn jouw beelden.
Ga naar huis.
We hebben een akkoord nodig van de burgemeester
voor het ministerie het goedkeurt.
Uiteraard.
Monique! Je bent er al tien minuten mee bezig.
Je kan iets anders doen.
De werf zal stil worden gelegd, zoals in Stockholm.
Momentje, alsjeblieft.
Neem het stof af. Doe dat later.
Ja...
Het is ernstig. Ze hielden van het groene imago.
We kunnen opnieuw beginnen.
Ongelofelijk.
Monique!
Zie je niet dat ik aan het bellen ben? - Zie je niet dat ik stofzuig?
Je moet weten wat je wilt.
Als het zo zit, ben ik weg!
Bel me wanneer je gekalmeerd bent.
Hoe gaat het?
Goed, bedankt.
Vergeet haar, papa. Ze is het niet waard.
Ze is het wel waard.
Ze deed wat ze kon.
Hoe zie jij mij?
Wat bedoel je?
Hoe zie jij mij?
Ik zie je op verschillende manieren.
Als een vader.
Als een getalenteerd architect.
Als een vriend soms.
En mijn grootte?
Heeft het je nooit gestoord?
Toen ik klein was, besefte ik het niet.
Ik begon te merken hoe de mensen naar je keken
toen ik een tiener was.
Mijn vrienden, hun ouders,
de andere kinderen op school...
Maar het kon me niet schelen.
Omdat het jou niet kon schelen.
Heeft het je altijd pijn gedaan?
Uiteraard.
Ofwel staren de mensen te veel, ofwel zien ze me niet.
Ik doe alsof het me niets doet, maar dat is een leugen.
Ik lieg tegen mezelf, tegen anderen, zelfs tegen jou.
Het zijn geen leugens. Het is moed.
En je hebt je waardigheid.
Dat zie ik in jou.
Waardigheid.
Ik ben het zat klein te zijn.
Edelachtbare.
Meester Berthier. - Dag.
U verdedigt de man van mijn cliënte? - Klopt.
U bent... - Gaëlle Lefort.
De vrouw van uw cliënt. Ex-vrouw.
Aangenaam.
Stoor ik? - Helemaal niet.
Wat doe je? - Ik doe alsof ik werk.
Fijn dat je lacht. Dat is lang geleden.
Nu je goedgehumeurd bent,
ik heb Lefort gezegd dat we hem niet meer vertegenwoordigen.
Heb je dat gedaan?
Jij hebt gelijk, op ethisch vlak is geen compromis mogelijk.
Ik ben verrast. Ik ben onder de indruk.
Ik wilde het niet zien.
Hij is een smeerlap die zijn ex behandelt als een stuk vuil.
Absoluut! Ik ben blij dat je het begrijpt.
Vandaar dat we haar gaan verdedigen.
Pardon?
Zijn ex, Gaëlle. We verdedigen haar.
Je bent met haar naar bed geweest.
Daar gaat het niet over.
Je bent onverbeterlijk. - Wat is het probleem?
Zijn geld zit in Luxemburg. Ze heeft tonnen bewijslast.
We ruïneren hem. - Je bent gek.
We zullen rijk zijn!
Mijn God.
Diane, luister!
Waarom vertrouw je me niet?
Is Alexandre hier?
Nee.
Is hij in Luik? - Misschien.
Weet je wanneer hij terug zal zijn?
Behandel mij niet zo. Ik ben je vijand niet.
Hoe behandel ik je?
Het is ook ingewikkeld voor mij.
Ingewikkeld?
Je hebt hem genoeg gekwetst.
Laat hem met rust.
Hij is mijn vader en ik hou van hem.
Laat hem.
In feite ben jij de dwerg.
Je bent een emotionele dwerg. Je lichaam is normaal,
maar je bent klein aan de binnenkant.
Een klein hart en kleine gevoelens.
Maar het is normaal. Het komt voort uit de kindertijd.
Ze gaven ons stereotiepe beelden. We zijn geformatteerd.
En wanneer iemand enigszins anders is, kunnen we dat niet aanvaarden.
Je hebt gelijk.
We kunnen het niet verdragen.
Iedereen moet hetzelfde zijn. Moet je wat weten?
We zijn nazi's. Dat zijn we.
Een bende verdomde nazi's!
Schatje.
Het spijt me, schatje.
Dat is ontroerend, maar wel wat laat.
Waarom? - Hij weigert met haar te praten.
Het is nooit te laat.
Ga naar hem toe en laat zien
wat je echt voor hem voelt. Waar is hij?
In Luik, denk ik. - Ga er direct naartoe.
Wat moet ik zeggen? - Maakt niet uit. Hij moet je niet horen.
Hij moet je gewoon zien.
Oké, we zijn er.
Ik ga springen.
Op drie.
Eén...
twee...
Eén...
twee...
Sorry, wat is beter? Eén, twee en springen
of één, twee, drie en springen?
Goed, oké.
Alexandre, het is Diane!
Alexandre, ik ben het!
De parachute was een slecht idee.
Maar ik wilde je laten zien dat ik geen angst meer heb.
Dat ik klaar ben om ervoor te gaan.
Het was een metafoor.
Maar wie maalt er om metaforen?
Ik wilde je zeggen dat ik van je hou.
En dat ik klaar ben om met jou te leven.
Ik zeg niet dat het altijd even makkelijk zal zijn.
Dat ik geen zin zal hebben...
starende mensen een oplawaai te geven...
Maar één ding heb ik begrepen.
De anderen tellen niet mee.
Ik beslis.
Ik hou van jou.
En de anderen moeten eraan wennen.
Ik weet dat.
Ik ben vrij.
Het heeft even geduurd, maar ik ben vrij.
Ik hou van jou, kleine man.
Jouw nek zal pijn doen.
Mijn rug zal pijn doen.
We zullen samen afzien. Het maakt niet uit.